Podczas Quinzaine des Cinéastes w Cannes 2025 Nadav Lapid przedstawia swój śmiały film zatytułowany Yes, przyciągający uwagę swoją odwagą i zaangażowanym przesłaniem. Z czasem trwania 150 minut, dzieło to obiecuje zaznaczyć zwrot w izraelskim krajobrazie filmowym. Twórca silnych i konfliktowych narracji, Lapid narzuca się jako twórca zdecydowanie zaangażowany, jednocześnie zagłębiając się w głęboką analizę napięć, które modelują współczesne społeczeństwo. Yes to nie tylko film; to krzyk zgody wobec chaotycznego świata, eksploracja politycznych i osobistych wyzwań, które głośno rezonują na ekranie.
Cannes 2025: Nadav Lapid potwierdza swoje zaangażowanie z „Yes”
Film pełnometrażowy „Yes” Nadava Lapida, zaprezentowany na Quinzaine des Cinéastes w Cannes 2025, to więcej niż zwykłe dzieło; to odważna deklaracja izraelskiego artysty. Z czasem trwania 150 minut, dzieło wyróżnia się prowokacyjnym i często niepokojącym podejściem, w którym temat rezygnacji i rozpaczy jest centralny. Lapid zobowiązuje się do badania pęknięć w izraelskim społeczeństwie, jednocześnie reinterpretuje kody narracji filmowej.
Krzyk zgody w świecie rezygnacji
Nazwanie swojego filmu „Yes” to odważny krok. Ten tytuł, jednocześnie prosty i złożony, symbolizuje niepokojące przyzwolenie w trudnym kontekście społeczno-politycznym. Nadav Lapid zdaje się pragnąć uwieść i zaszokować publiczność, stawiając widzów w obliczu ich własnych sprzeczności. Prowokacja, która emanuje z tego projektu, jest odczuwalna od pierwszych obrazów, przyciągających uwagę widzów swoją nie do zniesienia i odurzającą estetyką.
Elementy wizualne świadczą o walce o ekspresję. Kwaśne neony, muzyka techno-jazz oraz liczne odniesienia do kina następują, przeplatają się i uwypuklają dysproporcję między sztuką a izraelską rzeczywistością. Ta zmieszana euforycznie chaos ukazuje wyzwania, jakie stawia codzienność, podważając konwencje.
Współczesna epopeja na ruinach Izraela
Film przedstawia się jako rodzaj nowoczesnej epopei, gdzie postacie nie są po prostu ludźmi, ale alegorycznymi figurami, które ucieleśniają głębokie pojęcia. Pianista Y. i muza Jasmine, na przykład, to manifestacje Sztuki, Pragnienia i Podporządkowania. To podejście wzmacnia ideę, że jednostka jest wpleciona w szerszą tkankę społeczną, wypełnioną sprzecznościami i konfliktami.
Zamiast kłaść nacisk na narracyjne perypetie, Lapid koncentruje się na intelektualnym dialogu, którego źródłem są jego postacie. Sceny, które nastepują z nieregularną frenetycznością, często tłumaczą walkę pomiędzy sprzecznymi ideami. Tak więc dzieło staje się odbiciem naszej epoki, naznaczonej wieloma kryzysami.
Estetyka i chaos: forma mentalnej wojny
Z „Yes”, Lapid przyjmuje chaos, aby zilustrować złożoność ludzkich emocji. Jego film nie jest oglądany jak zwykła fikcja, ale jest przeżywany jako kryzys zbiorowy. Każda sekwencja to walka, eksplozja obrazów i dźwięków, które destabilizują punkty odniesienia. Nagłe przejścia i zniekształcenia dźwiękowe tworzą poczucie pilności, obrazujący wewnętrzny konflikt.
Współpraca z operatorem kamery, Shaï Goldmanem, oferuje bogaty i innowacyjny język filmowy. Wykorzystanie technologii, takie jak drony i kamery termiczne, nadaje narracji unikalny wymiar. To wzmacnia poczucie zanurzenia w sercu chaotycznego świata.
Symboliczny tytuł: poddanie się artysty
W tym filmie, Y., który jawi się jako podwójne odbicie samego artysty, jest złożonym antybohaterem. Nie ucieleśnia ani buntu, ani zdrady, ale raczej swoistą współpracę z opresyjną władzą. Ta postać ujawnia egzystencjalny dylemat współczesnych artystów. Czy w tak obciążonym kontekście wciąż możliwe jest pozostanie wiernym swoim ideałom?
Tak, które wypowiada Y., jest ciężkim wyznaniem, aktem kapitulacji w obliczu oczekiwań zewnętrznych. To nie jest twierdzenie, ale bolesna obserwacja rezygnacji. W tle, Lapid kwestionuje zdolność sztuki do oporu wobec takiej przeciwności.
Materiał filmowy Izraela: między legendą a rzeczywistością
Owoc refleksji nad izraelską tożsamością, „Yes” wpisuje się w linię współczesnych dzieł, które starają się redefiniować narrację. Ustanawia paralelę z przeszłymi ruchami artystycznymi, jednocześnie integrując aktualne rzeczywistości i kryzysy. Kwestia zaangażowania jest wszechobecna, ta dotycząca sztuki w obliczu tąpnięć w społeczeństwie.
Próba Lapida w tym filmie przywołuje poetykę konfliktu. Integrując elementy fikcji i rzeczywistości, zaprasza widzów do zastanowienia się nad samą naturą sztuki w świecie, który często wydaje się absurdalny.
Cannes 2025: Nadav Lapid potwierdza swoje zaangażowanie z „Yes”
Festiwal w Cannes 2025 był areną odważnego stwierdzenia reżysera Nadava Lapida z jego najnowszym filmem, *Yes*. Zaprezentowany na Quinzaine des Cinéastes, ten pełnometrażowy film o długości 150 minut działa jak krzyk rozpaczy wobec politycznych zawirowań i licznych kryzysów, które wstrząsają współczesnym Izraelem. Wybierając tak prowokujący tytuł, Lapid zachęca widza do rozważenia „tak”, które nie przekłada się na afirmację, lecz na tragiczną kapitulację, ujawniając złożoności sztuki w świecie ogarnętym wojną.
Przez *Yes*, Lapid stawia na odważną estetykę, aby zilustrować fragmentację izraelskiego społeczeństwa. Film oddala się od tradycyjnych narracji o bohaterach w poszukiwaniu odkupienia, aby zbadać najciemniejsze aspekty artystycznej współpracy i dobrowolnego niewolnictwa. Każda scena jest intensywnym odzwierciedleniem ciał i umysłów w cierpieniu, zachowując jednocześnie krytyczną odległość wobec swoich głównych postaci, alegorii sztuki, pamięci i władzy.
Podejmując tak wrażliwe tematy, Lapid przypomina, że rolą artysty jest kwestionowanie świata, a nie podporządkowywanie się mu. Innowacyjna technika użyta w filmie, od kamery termicznej po hybrydowe formaty, podkreśla to poczucie pilności. Tak więc, *Yes* staje się materiałem filmowym samego w sobie, przestrzenią sprzeczności i debaty, która kwestionuje nasz stosunek do sztuki w świecie, w którym rozczarowanie i pęknięcia zdają się być wszechobecne.
