W swoim najnowszym filmie zatytułowanym „>Matria” Alvaro Gago zabiera nas w fascynujące i porywające dzieło kinematograficzne.
Zanurz się w intensywności „Matrii”
Alvaro Gago, to imię teraz rezonuje jako obietnica kinowego zanurzenia. Z jego pierwszy film fabularny, „Matria”, wprowadza nas w codzienność duszny i bez wytchnienia Ramona, niesamowicie silna kobieta, ale wyczerpana życiem pełnym ciężkiej pracy. Przeznaczenie, które skłania nas do refleksji nad własną ludzką kondycją.
Bohaterka pomiędzy siłą a rozczarowaniem
Ramona jest pracownik uginając się pod ciężarem życia, niestrudzenie pracując, aby umożliwić córce samokształcenie. Nie poddaje się jednak rezygnacji. Jego codzienne życie jest przeplatane trudne prace i odmowa, jak np zaloty od pijanego męża. Ramona postanawia przeciwstawić się standardom, które jej nie odpowiadają, nawet jeśli oznacza to zapłatę wysokiej ceny.
Szalone tempo
W „Matrii” życie nie zwalnia tempa. Podobnie jak w „A plein temps” Érica Gravela czy „Deux jours, une nuit” braci Dardenne, czas leci, zabierając ze sobą widza i bohaterkę. Sceny wytchnienia, często w swoim czerwony samochód, to wszystkie momenty, w których wydaje się, że świta nadzieja na zmianę. Ale to tylko złudzenie; siła filmu polega na odmowie jakiejkolwiek metamorfozy Ramony, której jedyną codzienną ulgą jest: przerwa na papierosa.
Wciągające osiągnięcie
Kamera Gago pogrąża nas w niemal duszącej intymności z Ramoną. Zawsze w ruchu, obejmuje spojrzenie Ramony i intensywność jej działań. Tam fotografia Zimny i bliski dokumentowi dodaje melancholijnego wymiaru, jeszcze bardziej podkreślając samotność heroina.
Chwile refleksji
Ramona wielokrotnie staje twarzą w twarz ze sobą, dosłownie i w przenośni. Kiedy ona umyj okno i napotyka własne spojrzenie, zdaje się zastanawiać, czy nadal siebie rozpoznaje. Rozpuszczona w egzystencji bez odniesienia, staje się dla siebie obca, dryfując w życie pozbawione sensu.
Wciągające kino społeczne
„Matria” wpisuje się w tradycję kina ciemne społeczne, bez obietnicy świetlanej przyszłości dla bohaterów pochodzących ze środowisk defaworyzowanych. Choć Ramona zaciekle walczy o odrobinę szacunku i miłości, jej wysiłki wydają się daremne w obliczu pozbawionej sensu codzienności.
Seryjne emocje i myśli
Film zadaje nam pytania, wzrusza nas i pyta o nasze własne wybory życiowe. Każde spojrzenie Ramony, każda chwila zwątpienia zaprasza nas do poczucia razem z nią: współczucie który utrzymuje się jeszcze długo po zakończeniu oglądania.
- Pierwszy film fabularny Alvaro Gago
- Portret silnej i wyczerpanej kobiety
- Zanurzenie się w codzienność bez wytchnienia
- Fotografia bliska dokumentowi, wzmacniająca melancholię
- Szalone tempo i zwodnicze chwile wytchnienia
Ostatecznie „Matria” jest dziełem, które urzeka swoim głębokie człowieczeństwo oraz sposób, w jaki konfrontuje nas z trudną rzeczywistością tych, którzy walczą po prostu o przetrwanie.
