W kinowym uniwersum lat 70. „Zły Mesjasz” w reżyserii Willarda Huycka z 1973 roku jawi się jako intrygujące dzieło oscylujące pomiędzy horrorem a satyrą społeczną. Film ten, ukazujący ekscesy współczesnego społeczeństwa przez pryzmat przerażającej historii, kwestionuje samą naturę zła i jego konsekwencje dla jednostki i społeczności. Huyckowi swoim odważnym i prowokacyjnym stylem udaje się uchwycić epokę naznaczoną napięciami psychologicznymi i pytaniami egzystencjalnymi, poszerzając w ten sposób spektrum horrorów, aby uczynić je zwierciadłem kondycji ludzkiej.
Willard Huyck – „Zły Mesjasz” (1973)
Willard Huyck, reżyser współpracujący z żoną Glorią Katz, jest najbardziej znany ze współpracy z Georgem Lucasem, jako współautor kultowego filmu Amerykańskie graffiti (1973) i niezapomniany Indiana Jones i Świątynia Zagłady (1984). Jednak jest z Mesjasz zła (1973), jego pierwsza próba reżyserska, niedawno ponownie wydana na Blu-ray, że Huyck naprawdę pozostawił ślad w umysłach fanów kina grozy.
Tajemniczy opis
Historia Mesjasz zła podąża za Arletty, graną przez Marianne Hill, która wyrusza do nadmorskiego miasteczka Point Dune w poszukiwaniu swojego zaginionego ojca, znanego malarza. Co zaskakujące, nikt w małej społeczności nie zna tego artysty z wyjątkiem enigmatycznego trio złożonego z Thoma (Michael Greer) oraz jego towarzyszy Laury i Toni. Szybko pozorny spokój Point Dune zamienia się w niepokojące szaleństwo.
Szkodliwa atmosfera i niepokojąca estetyka
Choć sama historia może wydawać się oczekiwana i momentami niespójna, to jednak wyraźnie wyróżnia ją ciężka i przytłaczająca atmosfera Mesjasz zła. Wykorzystując rozbitą narrację i inscenizację podkreślającą wszechobecne niebezpieczeństwo w codzienności, Huyck tworzy estetykę chaosu, grając na anonimowym charakterze małego nadmorskiego miasteczka.
Wpływy kinematograficzne i estetyczne
Film czerpie inspiracje z twórczości George’a A. Romero i Wesa Cravena, antycypując twórczość Stephena Kinga i Johna Carpentera. Z tego powodu Mesjasz zła to pionierskie i emblematyczne dzieło horroru lat 70., torujące drogę nowej formie fantastycznego horroru, która narodziła się w latach 80.
Ekspresjonizm i przemoc barokowa
Zakłócenie rzeczywistości jest po mistrzowsku reprezentowane przez mieszankę ekspresjonizmu i barokowej przemocy. Sceneria domu ojca Arletty, charakteryzująca się osobliwymi liniami i mylącymi perspektywami, tworzy koszmarną atmosferę. Point Dune jawi się zatem jako chaotyczna utopia, odległa od świata, ale natrętnie ciekawa, czego symbolem są iluzoryczne freski malarza.
Niezapomniana scena kinowa
Jedna z najbardziej przerażających scen w filmie rozgrywa się w kinie, gdzie w pierwszym rzędzie siedzi Toni, grana przez Joy Bang. Gdy pokój wypełnia się wściekłymi i groźnymi postaciami, początkowy spokój przejmuje horror. Ta scena, inspirowana twórczością Alfreda Hitchcocka i wywołująca nieunikniony horror, jest niewątpliwie najbardziej uderzającą w filmie.
Estetyka koszmaru
Mesjasz zła kwestionuje tym samym ideę wspólnoty, powszechnie uważaną w klasycznym kinie amerykańskim za niewzruszoną azyl, a tutaj wektor zła. Wydaje się, że tę społeczność pożera podstępne zło, co przywołuje potężną metaforę rozkładającego się ciała społecznego.
Wydanie Blu-ray Smoking Cat
Dla fanów horrorów i miłośników kina edycja Blu-ray oferowana przez Le Chat Qui Fume oferuje bogatą zawartość:
- Wywiad z reżyserem Willardem Huyckiem (37 minut).
- Dokument „Co przynosi krwawy księżyc: Mesjasz zła, amerykański koszmar” (57 minut).
- Analiza „Amerykański gotyk i kobieca histeria” (22 minuty).
Mesjasz zła Willarda Huycka to uderzający, mało znany film, który zasługuje na odkrycie ze względu na swoją wyjątkową estetykę i znaczący wpływ na kino horroru lat 70. i 80.
